Belgische apothekers zijn tegen de verkoop van geneesmiddelen in de supermarkt. Waarom kan de Belg enkel en alleen medicijnen kopen in een apotheek? In andere landen is het soms mogelijk om medicijnen te kopen in een supermarkt of drogisterij. Waarom kan dat in het buitenland wel en in België niet? Is dat niet voordeliger voor de consument?

De verkoop van geneesmiddelen in warenhuizen of drogisterijen in België is verboden. We vormen daarmee een uitzondering in Europa. In de meeste andere landen is het immers al jaren legaal om voorschriftvrije geneesmiddelen in drogisterijen, warenhuizen of benzinestations te kopen. Volgens Belgische apothekers is dat een uitholling van hun beroep. De apotheker biedt immers een enorme meerwaarde door zijn advies. Hij kan interacties van verschillende medicijnen opsporen en kan onafhankelijk advies geven.

Voorstanders van geneesmiddelen langs de autostrade en in ieder warenhuis beweren dat de toegankelijkheid van medicatie gemaximaliseerd kan worden. In veel landen is immers een nijpend tekort aan apothekers (en apotheken). In België is er een dicht netwerk aan apotheken en dat biedt een enorm voordeel. We zijn dus niet genoodzaakt om geneesmiddelen te verspreiden via winkels en benzinestations die in het algemeen niet over de juiste mensen en kennis beschikken.

Waarom bestaat die vrije verkoop in Nederland wél en hier niet? Volgens Dirk Broeckx moeten we rekening houden met de verschillende historische context in beide landen. In Nederland is er slechts één apotheker per tienduizend inwoners. In België zijn het er vijf keer zoveel. Bovendien verkopen Nederlandse apothekers enkel terugbetaalbare geneesmiddelen en geneesmiddelen op voorschrift. Dat zorgde vroeger voor een groot aantal artsen die de producten verkochten die ze zelf voorschreven. Na een algemeen verbod op cumulatie zijn veel drogisten voorschriftvrije geneesmiddelen gaan verkopen. “Maar je moet je daar geen doorsnee kruidenier bij voorstellen. Nederlandse drogisten zijn allemaal hoogopgeleid en bieden een volwaardige dienstverlening en advies aan”, zegt Broeckx. Volgens de APB is zelfs het Nederlandse systeem niet volledig waterdicht: “Veel Nederlanders klagen dat ze niet alle informatie over geneesmiddelen op één plaats kunnen krijgen. Voor sommige middelen moet je naar de apotheker, voor andere raadpleeg je best een drogist. Dat heeft niet altijd onschuldige gevolgen. Als iemand aspirines haalt bij de drogist, maar ook bloedverdunners voorgeschreven krijgt van een arts en die bij de apotheker haalt, is er geen onderlinge communicatie. Bloedverdunners combineren met aspirines kan echter ernstige gevolgen hebben.”